สารก่อมะเร็งในศตวรรษที่ 21

เมื่อวานนี้ผู้เขียนได้รับคำคามว่าเราจะสามารถทานปลาทับทิมในผู้ป่วยโรคไตได้หรือไม่  ทำให้ผู้เขียนสนใจประเด็นการเลือกอาหารอย่างไรที่มีความปลอดภัยต่อผู้บริโภคในยุคศตวรรษที่ 21 นี้   ในปัจุบันการรรับประทานอาหารนอกบ้าน ร้านอาหาร การซื้อาหาร จากร้านขายของชำ โรงงานแปรรูปอาหาร แม้แต่บ้านของคุณเองก็อาจพบ  เช่น อาจมาจากแบคทีเรีย ,ปรสิต,ไวรัส , โลหะหนัก  โรคที่พบบ่อยที่สุดมาจากแบคทีเรียเนื่องจากหลายพันชนิดมีอยู่ตามธรรมชาติในสิ่งแวดล้อมของเรา จุลินทรีย์ที่ก่อให้เกิดโรคเรียกว่าเชื้อโรคและเมื่อสิ่งเหล่านี้เข้าสู่แหล่งอาหารก็อาจเกิดการปนเปื้อนได้ การปนเปื้อนในอาหารอาจเกิดขึ้นได้ทุกที่และอาจนำไปสู่ปัญหาสุขภาพที่ร้ายแรงที่แอบซ่อนอยู่เช่นมะเร็ง โดยไม่รู้ตัวว่าจะเกิด โจมตีเมื่อใด สิ่งแรกที่ร่างกายส่งสัญาณคืออาการ อาหารเป็นพิษของประชากร 48 ล้านคนป่วยได้ง่ายและถึงแก่เสียชีวิต 3,000 คนในแต่ละปีในสหรัฐอเมริกาตามรายงานของกระทรวงเกษตรของสหรัฐอเมริกา ปีล่าสุด 2020

นอกจากนี้สารตกค้างต่างๆๆที่ได้จากขบวนการอาหารต่างๆ นำมาซึ่งข้อมูลล่าสุดที่โครงการพิษวิทยาแห่งชาติและเอกสาร IARCของสหรัฐอเมริกาปี 2020ได้ประกาศการใช้การจัดประเภทของสารก่อมะเร็งในมนุษย์ของสารโดยขึ้นอยู่กับคุณภาพของหลักฐานที่มีอยู่และการรวบรวม รายงานต่างๆด้านอาหารเกี่ยวกับสารก่อมะเร็ง  ตามฉลากมีการกำหนด คำจำกัดความอาหารแต่ละประเภทเพื่อคัดกรองและ ติดประกาศติดตามความปลอดภัยในท้องตลาด มีการ จัดประเภทของสารก่อมะเร็งและเพื่อตรวจสอบว่าเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์หรือไม่ ดังนี้

กลุ่ม 1A เป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์ชัดเจน

กลุ่ม 2A  อาจเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์

 กลุ่ม 2B เป็นไปได้ว่าเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์ 

กลุ่มที่ 3 ไม่จัดประเภทว่าเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์ 

กลุ่มที่ 4 อาจไม่ใช่สารก่อมะเร็ง

 

สารก่อมะเร็ง มี 4 ประเภท (IARCของสหรัฐอเมริกาปี 2020)

อันดับแรกคือผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติที่อาจมีอยู่ในอาหารและหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตัวอย่างเช่น การหมัก ปลาเค็มก่อให้เกิดสารก่อมะเร็งซึ่งไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ง่าย 

 

ประเภท ที่สองคือผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติที่อาจหลีกเลี่ยงได้เช่น สารที่เกิดจาก การปนเปื้อนของเมล็ดพืชด้วยสารเมตาโบไลต์อะฟลาทอกซินที่ก่อมะเร็งซึ่งสามารถลดหรือกำจัดได้โดยใช้แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดสำหรับการเก็บรักษาเมล็ดพืชที่ป้องกันการก่อสารมะเร็งด้วย


ประเภทที่สามสารเคมีจากมนุษย์อาจมีอยู่ในอาหาร ตัวอย่างเช่น 2,3,7,8-tetracholordibenzo-p-dioxin ถูกผลิตขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจในระหว่างการผลิตคลอรีนไฮโดรคาร์บอน แต่มันปนเปื้อนต่อสิ่งแวดล้อมต่อต้านการย่อยสลายและสะสมในอาหารบางชนิด